\n
terwijl je over
\nstraat loopt
\nhoor je opeens
\neen stem, een piep
\nof een toon
\nniet voor jou
\nbestemd maar
\nvoor de persoon
\nmet mobiele telefoon<\/p>\n
communicatie
\nverloopt tegenwoordig
\nvia het
\nelektronisch gesprek
\nluidruchtig praten
\nmet elkaar
\nkan op ieder
\ndenkbare plek<\/p>\n
de vraag is echter
\nniet of iedereen
\nte bereiken is
\nen ook waar
\nmaar meer of
\nwe nog wel \u00e9cht
\nkunnen praten
\nmet elkaar<\/p>\n
\n
als de oude boom kon vertellen
\nwat hij allemaal heeft beleefd,
\nover welke mensen er rond
\nzijn stam hebben geleefd<\/p>\n
hebben gevree\u00ebn, getreurd en
\ngeneraties onvermoeibaar gestoeid
\nen in de loop der jaren als
\nvanzelfsprekend mee zijn opgegroeid<\/p>\n
velen waren dan ook aan
\nde vertrouwde boom gehecht
\nen treurden toen hij door
\nouderdom het loodje had gelegd<\/p>\n
bij \u2019t vallen van zijn
\nallerlaatste goudgele blad
\nvoelde de boom zelf al dat hij
\nzijn langste tijd wel had gehad<\/p>\n
wat nu nog rest van de eens zo
\ntrotse boom is slechts een stronk
\nen voor de nabestaanden een
\nsterk verlangen naar hoe mooi
\n\u2019t ruisen van de bladeren ooit klonk<\/p>\n
\n
de oude vrouw
\nfietst rondjes
\ndoor \u2019t park
\nop zoek naar
\nzichzelf en een
\nkort gesprek<\/p>\n
\u2019t leven eiste
\nz\u2019n tol en de
\nrust vindt in
\nhaar geest
\nmaar geen plek<\/p>\n
haar ogen
\nroepen om
\naandacht en
\nslechts een
\nklein beetje tijd<\/p>\n
als pleister
\nop de schrijnende
\nwonde van
\nhaar knagende
\neenzaamheid<\/p>\n
\n
ik fiets van
\ndorp naar dorp
\neindigend op
\naard, werd,
\num of kerk<\/p>\n
en wat ik na
\nal die mooie
\ndorpen dan
\nvooral bemerk<\/p>\n
is dat mijn lichaam
\nvoelbaar eindigt
\nbij m\u2019n achterwerk<\/p>\n
\n
je blik springt
\nover hekken en sloten,
\nlangs bermen, paden
\nen naar \u2019n vergezicht<\/p>\n
\u2019t land is met een
\nkleurenpracht overgoten
\nen pronkt groots
\nin \u2019t helder voorjaarslicht<\/p>\n
\u00e9\u00e9n gewas neemt alle
\naandacht in bezit
\nen dringt voor als
\nomhooggeschoten
\nijdeltuit<\/p>\n
in schitterende schermen
\nvan oogstrelend wit
\nwordt \u2019t voorjaar opge\u00ebist
\ndoor \u2019t alom bloeiend
\nfluitenkruid<\/p>\n
\n
de wind neemt
\nme mee langs
\nwiegend water
\nen groene weiden<\/p>\n
laat me
\nonophoudelijk over
\nwadden, dijken
\nen akkers glijden<\/p>\n
de wind draagt
\nmijn gevoelens
\nen verdrijft
\nmijn gedachten<\/p>\n
voert me
\nonvermoeid langs
\ndorp, stad,
\ngehucht en grachten<\/p>\n
de wind spant
\nsamen met
\nwolken, water,
\nboom en blad<\/p>\n
regelt een
\nvoor en tegen
\nin de kaalheid
\nvan een rijwielpad<\/p>\n
en waar in
\n\u2018t Friese land
\nm\u2019n tocht door
\n\u2019t leven ook begint<\/p>\n
van begin tot eind
\nzal m\u2019n geest en
\nlichaam gedragen
\nworden door de wind<\/p>\n
ik heb iets
\nmet riet dat
\nritselt en ruist
\nlangs sloot en pad
\nen onvermoeibaar
\nbuigt in een altijd
\nwaaiende wind<\/p>\n
ik heb iets
\nmet riet dat
\nvertrouwd door \u2018t
\ngroene landschap
\nslingert als
\neen langgerekt
\nfeestelijk lint<\/p>\n
ik heb iets
\nmet riet dat
\nsigaren en
\nfluitjes levert,
\nlibelles koestert,
\nnestruimte biedt
\naan een karekiet<\/p>\n
maar waarvan ik
\ntoch \u2018t meest geniet
\nis de lage zonneschijn
\ndie de waterkant
\nverzilvert met
\nmet een kraag
\nvan glinst’rend riet<\/p>\n
\n
ik wou dat ik
\ngras was op een
\nzonnige lentedag<\/p>\n
en jij met
\nje lichaam
\nop mijn
\nhalmen lag<\/p>\n
ik wou dat ik
\ngeen gras was
\nwant nu perst
\neen forse hond<\/p>\n
een dampende drol
\nbij mij hier
\nop de grond<\/p>\n
zoetgevooisde klanken
\nvoeren mij naar
\nkleurrijke tijden,
\neen verlangen naar
\nonbezorgde jaren<\/p>\n
warme beelden
\nontspannen mijn gezicht,
\ngitaarklanken raken
\ngevoelige snaren<\/p>\n
mijn geheugen
\nvormt de basis
\nvoor een perfecte
\nakoestiek<\/p>\n
zodat gevoel
\nmoeiteloos wordt
\nweergegeven door
\nde herinnering
\nin muziek<\/p>\n
zware klei
\nin strakke voren
\ngulzig glimmend
\nna een winter
\nzonder echte kou<\/p>\n
hunk\u2019rend om zaad
\nen poter te beminnen
\nals baarmoeder van
\nde vruchtbare bouw<\/p>\n
\u2019t groeien en bloeien
\nkan beginnen
\nde akker kleurt
\nspoedig groen en geel<\/p>\n
de klei moet
\nnattigheid en
\ndroogte overwinnen
\nin \u2019n terugkerend ritueel<\/p>\n
wanneer straks \u2019t koren
\nis gedorst en de
\naardappel gerooid
\nis \u2019t met het innige
\nsamenspel gedaan<\/p>\n
de verhouding van deze
\ngeliefden is dan voltooid
\nen voor de zware klei
\nbegint \u2019t liefdesspel
\nweer gewoon
\nvan voren af aan<\/p>\n
Zon op de terp met
\neen paar huizen,
\nklaprozen in de berm
\nonder de geur van
\neen kaasboerderij.<\/p>\n
\u2019t Ruisen van bomen,
\nzingen van vogels,
\nschaduwen bij
\n\u2019t oude kerkje aan
\nde Bergsmawei.<\/p>\n
Stilte op \u2019t hof
\nmet weinig zerken,
\nveel rode bloemen
\nop een pas
\ndichtgegooid graf.<\/p>\n
In de verte rijdt
\nalleen maar haast,
\nhier een aardig
\nmeisje te paard
\nin rustige draf.<\/p>\n
Op \u2019t laag gelegen
\nland met riet en
\nsloten werkt tussen
\nvee en gras een boer
\nbedreven en bedaard.<\/p>\n
Struinen in Jouswier
\nis proeven aan
\n\u2019t verleden, rust
\nen stilte wordt hier
\nzorgvuldig bewaard.<\/p>\n
ik zing een liedje
\nvoor een kind
\neen vriendelijk
\nvrolijk wijsje<\/p>\n
ik zing een liedje
\nvoor een mooie vrouw
\nen ook een voor een
\njongen en een meisje<\/p>\n
ik zing bovendien
\neen liedje voor
\neen aardig man
\nhet kan echter
\nniemand bekoren<\/p>\n
want omdat ik echt
\nniet zingen kan
\nzijn die liedjes
\nniet om aan te horen<\/p>\n
in \u2019t hart staan statige huizen
\nals wachters rond kerk en graf
\nzerken vertellen namen en getallen
\nvan mensen van nu en ver voorbij<\/p>\n
in de schaduw van de lindeboom
\nfluisteren kinderen elkaar de toekomst
\nuit een haastig voortgeduwde
\nkinderwagen klinkt zachtjes geschrei<\/p>\n
langs de weg staan kisten met
\naardappelen en groenten te koop
\nde laatste winkel opent verwachtingsvol
\nde deur voor een enkele klant<\/p>\n
op een bankje zit een verliefd stel
\nin alle rust gedachten te spellen
\ntwee oudjes stappen op de fiets
\ngroetend met opgestoken hand<\/p>\n
\u2019t wordt stiller in \u2019t dorp waar
\neens het leven bruiste
\nen bedrijvigheid het beeld
\nbepaalde in steeg en straat<\/p>\n
met \u2019t vertrek van al die
\nvertrouwde beelden gaat
\nons dorp z\u2019n hart verliezen
\ndat nu al langzamer slaat<\/p>\n
gekleed in
\nflitsend shirt
\nen sportief jack
\nhoudt de mens
\nop leeftijd
\nzichzelf graag
\nvoor de gek<\/p>\n
oude mensen
\nnaar eeuwige
\njeugd op zoek
\nkleden zich
\nsteeds vaker in
\nvlotte trui en
\nbleke spijkerbroek<\/p>\n
de verpakking
\nhoe fraai ook
\nover ‘t kunstmatig
\ngevulde vel
\nis allemaal
\nmaar schijn<\/p>\n
want oud
\nworden willen
\nwe allemaal
\nmaar niemand
\nwil het
\necht zijn<\/p>\n
in de verte
\nwitte zeilen
\ntrillend water
\nen de toren
\nvan schiermonnikoog<\/p>\n
een rode vissersboot
\nkwetterende scholeksters
\nafgaand tij
\nknisperende schelpen
\nhet wad valt droog<\/p>\n
verweerd rijshout
\ngroene aanslag
\nen onderaan de dijk
\nveel drijfhout en wier<\/p>\n
zacht ruisende wind
\nlangs zeeaster
\nen schorrekruid
\nbuitendijks vee
\nen \u2019t geluk van
\neen klavertje vier<\/p>\n
peazemerlannen
\nachter een dijk
\nvol herinneringen
\nwaar tijd verglijdt
\nlangs schaap en
\ngedroogde vis<\/p>\n
waar een wulp weemoedig
\nde vleugels spreidt
\nen een zilte geur
\nde drager van
\nvoelbare rust is<\/p>\n
hij rijdt met
\nzijn auto plankgas
\nnaar de plaats waar
\nhij steeds aan denkt<\/p>\n
zij zit achter glas
\nvan \u2019t station waar
\nhij altijd loodvrije
\nbenzine tankt<\/p>\n
bij \u2019t betalen ziet zij
\nhem vluchtig aan
\nnadat hij haar langdurig
\nheeft aangestaard<\/p>\n
hij kan haast niet wachten
\ntotdat ze de belangrijke
\nvraag gaat stellen of
\nhij ook zegeltjes spaart<\/p>\n
ze zitten
\nroerloos aan
\neen tafel
\nin een hoek
\nvan de kroeg<\/p>\n
er wordt
\ngeen woord
\ngesproken maar
\nde stilte
\nzegt genoeg<\/p>\n
zij starend
\nmet een glaasje
\nhij turend
\nachter een
\ngroot glas<\/p>\n
samen gedachten
\nverdrinken hoe
\nmooi hun leven
\nooit was<\/p>\n
de witte
\nwatertoren
\nwaakt
\nwaardig
\nover weide
\nwouden
\nen wad<\/p>\n
en waar
\nter wereld
\nje ook was
\nbij \u2019t weerzien
\nwuift de
\nwatertoren
\neen warm
\nwelkom
\nals witte
\nwachter
\nvan de
\nbonifatiusstad<\/p>\n
klein
\nglibberig
\nrimpelig
\nwezen
\nin je paarsig
\nbloot.<\/p>\n
uniek
\nnieuw
\nleven
\nontworsteld
\naan de
\nveilige
\nmoederschoot.<\/p>\n
glimmend
\nin geboortebloed
\nschreeuw je
\nuitdagend
\n\u2019t leven
\ntegemoet.<\/p>\n
je glimlach
\nen wereldvreemde
\nkijk,
\nhoe
\nkostbaar
\nje geboorte,
\nhoe
\nwonderbaarlijk.<\/p>\n
\n
Ik ben een voorbijganger
\nin dit leven.
\nLangs geplaveide wegen
\nen onbegaanbare paden,
\nlangs zonovergoten dreven
\nen schaduwrijke fa\u00e7aden.<\/p>\n
Ik ben een voorbijganger
\nin dit leven.
\nLangs open deuren
\nen gesloten ramen,
\nlangs onvergetelijke geuren
\nen duizenden namen.<\/p>\n
Ik ben een voorbijganger
\nin dit leven.
\nIk leef soms veraf
\nen dan weer dichtbij.
\nLeven en laten leven
\nis mijn streven.
\nAlles is maar tijdelijk
\nen het leven gaat gewoon voorbij.<\/p>\n
Soms weet je het niet
\nen soms zou je het
\nook niet willen weten.<\/p>\n
Soms kun je dingen
\nniet onthouden,
\nsoms ben je ze
\ngewoon vergeten.<\/p>\n
Wanneer soms
\nvaker wordt
\nen je het woord
\nvergeten niet meer kent,
\ngaat vergeten
\nlangzaam over
\nin het echt
\nniet meer weten en
\ndaarna in dement.<\/p>\n
Echter de gedachte
\ndat er straks
\neen tijd komt
\ndat je niks
\nmeer zult weten,
\nkun je beter maar
\nzo snel mogelijk vergeten.<\/p>\n
Velen zoeken de plaats
\nwaar rumoer en lawaai ontbreken,
\nen stilte heerst in overvloed,
\nde onrust veilig in de verte blijft steken,
\nen alleen zwijgen er toe doet.<\/p>\n
Weinigen vinden zo\u2019n onbedorven oord,
\nwaar zelfs gedachten verstommen,
\nde strijd tegen geweld lijkt gewonnen,
\nen eenwording niet wordt verstoord.<\/p>\n
Gelukkigen hebben zo\u2019n stek,
\nwaar het stiller dan stil is
\nen rust groeit in inwendige wildernis.
\nZe voelen het als de stilste plek.<\/p>\n
Wat we samen hebben
\nis niet te zeggen met woorden,
\nniet te vangen in een zin.
\n\u2019t Is meer nog dan \u2019t gevoel
\nvan liefde in \u2019t prilste begin.<\/p>\n
Wat ontstaan is tussen jou en mij
\nzal nooit breken als glas,
\nnooit verdampen als wijn.
\nWant wat er altijd was,
\nzal er ook altijd zijn.<\/p>\n
Ze was al oud
\ntoen de rozenstruik
\nmoest verhuizen,
\n\u2019t was beter
\nvoor de roos.
\nIn onze tuin
\nkreeg \u2019t symbool
\nvan de liefde
\neen vooraanstaande
\nplaats.
\nZe werden beiden ouder
\nen opoe
\nteer en broos.<\/p>\n
De roos overleefde opoe
\nen bloeit jaar na jaar
\nnog prachtig rozerood.
\n\u2019t Is net alsof je
\nde oude vrouw
\ndan hoort zeggen:
\nKijk maar, ruik maar,
\nik ben nog lang niet dood.<\/p>\n
ik kwam ze regelmatig samen tegen
\nde blik naar beneden gericht
\nzwijgend starend naar
\nde trappers van de fiets
\nze leken me verlegen of afwezig
\nof in ieder geval van beiden iets<\/p>\n
laatst kwam ik haar
\nglimlachend alleen tegen
\nwaarbij ik me stilletjes afvroeg
\nof hij de geest had gegeven,
\nbij een andere vrouw huisde,
\nof gewoon vandaag zat
\nte kaarten in de kroeg<\/p>\n
ik vlij me neer
\ntussen slanke halmen
\nvan de golvende
\ngoudgele zee,
\nhet rijpend graan
\nschommelt zachtjes
\nin de lauwe zomerwind<\/p>\n
traag vliegen de bijen
\nzwaar van de honing
\nvan klaproos
\nnaar korenbloem
\nterwijl de zon met een
\nbehaaglijke warmte
\nmijn huid bemint<\/p>\n
zover het oog reikt
\nstaan de zware aren
\nheupwiegend klaar
\nom geoogst te worden,
\neen wolkeloze hemel
\nstaat strak boven
\nhet vlakke land<\/p>\n
een leeuwerik bestijgt
\nuitbundig het
\nblauwe zwerk en
\neen krekel springt
\nsjirpend op mijn hand<\/p>\n
het ruikt, het ruist, het raakt,
\nhet rijgt de indrukken tot
\neen fantastisch snoer van rust<\/p>\n
de oogst kan beginnen,
\nmijn oogst is nu al binnen<\/p>\n
Als kind al
\nzag ik beesten hangen
\naan \u2019t wolkig firmament.
\n\u2018t Gaat nooit meer over
\ndat speuren naar figuren
\nwaarin je iets herkent.<\/p>\n
Koppen, neuzen, oren,
\nzelfs lichamen zwevend
\ndoor de lucht.
\nGelijk een nieuw
\ngeschapen wezen
\nsoms met een langlevend leven,
\ndan weer veranderend
\nin een zucht.<\/p>\n
Oplossend als witte onschuld
\nin priemend zonlicht gehuld,
\nkomt ook aan hemels kijken een end,
\nzelfs wanneer je in de wolken bent.<\/p>\n
ik denk aan
\nde plaatsen
\nwaar ik ben geweest
\nen nog moet komen<\/p>\n
aan verre luchten
\ngroene weiden
\nen brede stromen<\/p>\n
aan goudgele akkers
\nwitte zeilen
\nen stoere dijken<\/p>\n
aan vluchten vogels
\nen eb en vloed
\nom eindeloos
\nnaar te kijken<\/p>\n
aan eenzame molens
\nspitse torens
\nen zwartbonte koeien<\/p>\n
aan knusse terpen
\nen koolzaadvelden
\ndie uitbundig bloeien<\/p>\n
maar denkend aan
\nal die plaatsen
\nwaar ik ben geweest<\/p>\n
herinner ik me
\njou als \u2019t mooiste
\ndat ik tegenkwam
\nnog het meest<\/p>\n
Hand boven de ogen,
\nverweerde kop
\nrecht op \u2019t kromme lijf.
\nRoodwitte zakdoek
\nom \u2019t zweet te drogen,
\nde spieren stram en stijf.<\/p>\n
Jaren arbeid geven sporen,
\nlaat verleden zien in \u2019t gelaat.
\nOgen blijven helder boren,
\nwaarheen de blik ook gaat.<\/p>\n
Manchester bruin rond
\nde bonken,
\nbretels en blauwe kiel.
\nD\u2019oude boer wil met
\nzijn akker blijven pronken,
\nnatuurmens in hart en ziel.<\/p>\n
\u2019t Afscheid is nu gekomen,
\nonmacht beeft
\nmet uitgestoken hand.
\nIedere oogst kan hij
\nwel dromen,
\nvan zijn geliefde land.<\/p>\n
Nog \u00e9\u00e9n keer mag hij zaaien,
\n\u2019t verpleeghuis wacht
\nna deze daad.
\nLangzaam werpt hij
\nhet verleden van zich af,
\nvergezeld van \u2019t laatste zaad.<\/p>\n
De kleine meid gaat naar de grote school,
\nen leert hele teksten uit het hoofd.
\nDe hemel is fijn en prachtig
\nheeft ze me met stelligheid beloofd.
\nIk duw opa naar de hemel zei ze
\nspelenderwijs achter mijn luie stoel.
\nHet is nog niet opa\u2019s tijd antwoordde ik haar
\nen zei dat ik me hier nog prima voel.<\/p>\n
Vragend keek ze me met de grote kijkers aan,
\nen in de kinderogen zag ik toen
\nm\u2019n eigen jeugd weer staan.
\nHet gaat allemaal zo vreselijk snel
\nhet duurt allemaal ook maar even.
\nMaar na een hopelijk lang en gelukkig leven,
\nmag de kleine meid de oude opa
\nrustig het laatste duwtje geven.<\/p>\n
Haast om
\nergens te komen,
\nhaast om
\nergens heen
\nte gaan.<\/p>\n
Haast zonder
\nenige reden,
\nhaast als
\nmiddel
\nvan bestaan.<\/p>\n
Haast geworteld
\nin de genen,
\nhaast
\nis haast
\nniet meer
\nbij te benen.<\/p>\n
geschiedenis<\/p>\n<\/div>\n
de avond valt
\nin de overgang
\ntussen licht
\nen duisternis<\/p>\n
en alles wat
\ner deze dag
\nmooi en
\nlelijk is<\/p>\n
is morgen
\nalweer
\ngeschiedenis<\/p>\n
Het is een mooie dag,
\nalles lijkt te kloppen,
\n\u2019t gevoel, \u2019t hele leven.
\nGeluk voel je tot in
\nde vingertoppen,
\nde lucht is met
\ntevredenheid doorweven.<\/p>\n
Het is een mooie dag,
\nmet een overgave aan
\nintens genieten
\nen plezier hebben met
\nde dierbaren om je heen.
\nDe naasten met
\nliefde overgieten,
\ngelukzaligheid heeft
\nhet rijk alleen.<\/p>\n
Het is een mooie dag,
\nmet dat lekkere
\nlome, warme gevoel
\nen dankbaar
\nachterover leunen
\nin een voldane lach.
\nDat is zo\u2019n dag
\nwat ik met een
\nmooie dag bedoel.<\/p>\n
De oude klokkenmaker
\nneemt de tijd
\nin eigen hand
\nen draait hem
\nsoms terug.<\/p>\n
Vroeger had hij
\nnog de tijd,
\nmaar tegenwoordig
\nmoet alles vlug.<\/p>\n
Steeds vaker
\ngeeft hij toe
\naan zijn innerlijke wil.<\/p>\n
In gedachten verzonken
\nzet hij dan
\nde tijd
\nheel even stil.<\/p>\n
Er ligt een zwarte handschoen
\naan de rand van het pad,
\nzo eentje zonder vingers
\nen een groot gapend gat.<\/p>\n
Weggegooid als oud vuil
\nof is ie zomaar verloren,
\nen welke hand zou bij
\ndeze handschoen horen.<\/p>\n
Van een oude vrijgezel
\nof van een jonge vent,
\nis het een vreemdeling of
\niemand die iedereen wel kent.<\/p>\n
De wereld kent ergere zaken
\nmaar het gegeven blijft een feit
\nik heb een handschoen gevonden
\nen iemand anders is \u2018m kwijt.<\/p>\n
De geur van versgemaaid gras
\ndoet mijn geheugen
\nin zoete herinnering ontwaken.
\nWelbevinden verovert de belegen geest.
\nEen vleug onbezorgdheid
\nvan \u2019t spelend kind
\nweet me te raken,
\nwanneer ben ik voor \u2019t laatst
\nzelf kind geweest?<\/p>\n
De herinnering zal
\naltijd blijven geuren,
\nhelder als het frisse gras,
\ngevangen in zachtgroene kleuren
\nzoals onbezorgdheid ooit eens was.
\nDe geur van welbevinden die in
\nde kinderjaren is gezaaid,
\nkomt weer tot leven
\nwanneer het gras pas is gemaaid.<\/p>\n
Duizend kleuren groen
\nen slechts \u00e9\u00e9n gedachte,
\nzullen we het nu doen
\nof toch nog even wachten.<\/p>\n
Twijfel won in de wei
\nde gelegenheid voorbij,
\ndus bleef het zoals het was
\nwij beiden zo groen als gras.<\/p>\n
\u00a9 Jaap Mellink<\/p>\n
\n
communiceren terwijl je over straat loopt hoor je opeens een stem, een piep of een toon niet voor jou bestemd maar voor de persoon met mobiele telefoon communicatie verloopt tegenwoordig via het elektronisch gesprek luidruchtig praten met elkaar kan op … Continue reading
\n<\/span><\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"